FilmsStory


Chunking Express (1994)
- อายุขัยของความรัก -
04/02/11

"โลกนี้แม้ไม่เงียบงัน แต่สุดเหงา
...และเต็มไปด้วยเรื่องแสนเศร้า แต่งดงาม"

เรื่องราวทั้งหมดเริ่มจากไม่สบายเลยต้องเริ่มออกกำลังกาย เลยตัดสินใจวิ่งทุกวันแต่ดันวิ่งตอนกลางคืน พอวิ่งตอนกลางคืนทำให้ร่างกายตื่นตัวและนอนไม่หลับ พอนอนไม่หลับเลยต้องหยิบหนังขึ้นมาดู ทุกทีเรื่องน่าจะจบลงที่หลับไปตั้งแต่หนังเริ่มฉายหรือฉายได้ถึงกลางเรื่อง...
แต่คืนนี้คงตัดสินใจผิดที่ไปหยิบหนังของหว่องกาไว


เมื่อรัก'หมดลง'

Chunking Express เป็นหนังที่มีชื่อไทยน่าทุเรศทุรังว่า 'ผู้หญิงผมทองฟัดหัวใจให้โลกตะลึง' เล่าเรื่องของชายหนุ่มสองคนที่ติดกับอยู่ในห้วงแห่งอดีตที่ไม่อาจหวนกลับมา ต้องเผชิญหน้ากับบุคคลแปลกหน้าที่เฉียดเข้ามาในชีวิต และเปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล

หนังเรื่องนี้เต็มไปด้วยฉากเด็ดๆ อันเป็นที่จดจำมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการเปรียบอายุของรักกับวันหมดอายุของอาหารกระป๋อง และการถ่ายทอดความเหงาผ่านสิ่งของต่างๆ ในบ้าน ไม่ว่าจะเป็นสบู่ที่ถูกใช้จนเล็กลง ผ้าขี้ริ้วที่เปียกปอนไปด้วยความเศร้า และข้าวของเก่าๆ ที่ฝุ่นเริ่มจับตัว


เมื่อคน'เริ่มเหงา'

อาจจะจริงอย่างที่หว่องกาไวคิด โลกนี้เต็มไปด้วยคนมากมาย และหลายคนเป็นคนเหงา
โดยเฉพาะพวกคนเหงาในเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงสี และมีผู้คนรายล้อม แต่ความเหงากลับไม่บรรเทา ซ้ำยังแฝงความเศร้าที่คอยเข้ามาเสียดแทงหัวใจ

บางคนเดินผ่านกันทุกวัน บางคนมีโอกาสเจอกันครั้งเดียวในหนึ่งช่วงอายุขัยที่มี
บางคนกลายเป็นเพื่อนกัน บางคนกลายเป็นศัตรู และมีอีกหลายคู่ที่กลายเป็นคนรัก
หากแต่ทุกสิ่งย่อมมี 'เวลา' ของมัน ชีิวิตมีแตกดับ อาหารมีวันหมดอายุ
ความรู้สึกและความรักเองย่อมไม่อาจหนีจากกฎเกณฑ์ข้อนี้


เมื่อเรา'เข้าใจ'

"If memory could be canned, I hope this one will never expire. If an expiry date must be added onto it, let it be 10,000 years.”
เป็นประโยคหนึ่งในห้วงคนึงของตัวเอกเรื่องนี้ และเชื่อว่าน่าจะอยู่ลึกในใจใครอีกหลายคน

หากทุกสิ่งต้องมีวันสิ้นอายุขัย ขอเพียงสิ่งเดียวได้ไหมคือความทรงจำ
แม้มันอาจเต็มไปด้วยเรื่องเลวร้ายที่ทำร้ายจิตใจ ไม่น้อยไปกว่าเรื่องดีๆ ที่น่าจดจำ
แต่ได้โปรดอย่าจากไปไหน โปรดอยู่กับเราตลอดไป

เพราะความทรงจำล้วนทำให้ฉันและเธอเปลี่ยวเหงา
และเพราะความเหงา ที่ทำให้ 'เรา' ได้มาพบกัน