Chunking Express (1994)
- อายุขัยของความรัก -
04/02/11

"โลกนี้แม้ไม่เงียบงัน แต่สุดเหงา
...และเต็มไปด้วยเรื่องแสนเศร้า แต่งดงาม"

เรื่องราวทั้งหมดเริ่มจากไม่สบายเลยต้องเริ่มออกกำลังกาย เลยตัดสินใจวิ่งทุกวันแต่ดันวิ่งตอนกลางคืน พอวิ่งตอนกลางคืนทำให้ร่างกายตื่นตัวและนอนไม่หลับ พอนอนไม่หลับเลยต้องหยิบหนังขึ้นมาดู ทุกทีเรื่องน่าจะจบลงที่หลับไปตั้งแต่หนังเริ่มฉายหรือฉายได้ถึงกลางเรื่อง...
แต่คืนนี้คงตัดสินใจผิดที่ไปหยิบหนังของหว่องกาไว


เมื่อรัก'หมดลง'

Chunking Express เป็นหนังที่มีชื่อไทยน่าทุเรศทุรังว่า 'ผู้หญิงผมทองฟัดหัวใจให้โลกตะลึง' เล่าเรื่องของชายหนุ่มสองคนที่ติดกับอยู่ในห้วงแห่งอดีตที่ไม่อาจหวนกลับมา ต้องเผชิญหน้ากับบุคคลแปลกหน้าที่เฉียดเข้ามาในชีวิต และเปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล

หนังเรื่องนี้เต็มไปด้วยฉากเด็ดๆ อันเป็นที่จดจำมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการเปรียบอายุของรักกับวันหมดอายุของอาหารกระป๋อง และการถ่ายทอดความเหงาผ่านสิ่งของต่างๆ ในบ้าน ไม่ว่าจะเป็นสบู่ที่ถูกใช้จนเล็กลง ผ้าขี้ริ้วที่เปียกปอนไปด้วยความเศร้า และข้าวของเก่าๆ ที่ฝุ่นเริ่มจับตัว


เมื่อคน'เริ่มเหงา'

อาจจะจริงอย่างที่หว่องกาไวคิด โลกนี้เต็มไปด้วยคนมากมาย และหลายคนเป็นคนเหงา
โดยเฉพาะพวกคนเหงาในเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงสี และมีผู้คนรายล้อม แต่ความเหงากลับไม่บรรเทา ซ้ำยังแฝงความเศร้าที่คอยเข้ามาเสียดแทงหัวใจ

บางคนเดินผ่านกันทุกวัน บางคนมีโอกาสเจอกันครั้งเดียวในหนึ่งช่วงอายุขัยที่มี
บางคนกลายเป็นเพื่อนกัน บางคนกลายเป็นศัตรู และมีอีกหลายคู่ที่กลายเป็นคนรัก
หากแต่ทุกสิ่งย่อมมี 'เวลา' ของมัน ชีิวิตมีแตกดับ อาหารมีวันหมดอายุ
ความรู้สึกและความรักเองย่อมไม่อาจหนีจากกฎเกณฑ์ข้อนี้


เมื่อเรา'เข้าใจ'

"If memory could be canned, I hope this one will never expire. If an expiry date must be added onto it, let it be 10,000 years.”
เป็นประโยคหนึ่งในห้วงคนึงของตัวเอกเรื่องนี้ และเชื่อว่าน่าจะอยู่ลึกในใจใครอีกหลายคน

หากทุกสิ่งต้องมีวันสิ้นอายุขัย ขอเพียงสิ่งเดียวได้ไหมคือความทรงจำ
แม้มันอาจเต็มไปด้วยเรื่องเลวร้ายที่ทำร้ายจิตใจ ไม่น้อยไปกว่าเรื่องดีๆ ที่น่าจดจำ
แต่ได้โปรดอย่าจากไปไหน โปรดอยู่กับเราตลอดไป