ราตรีสวัสดิ์วัยเยาว์

posted on 19 Nov 2009 01:36 by fufu-best in Reviews

 

 

     "คุณยังจำได้ใช่ไหมว่าวันที่โลกของวัยเด็กจากคุณไป คือวันไหน และมันเกิดขึ้นเพราะอะไร?"

 

    วันนี้ไปดูละครโรงเล็กที่คณะ(นิเทศจุฬา)มาอีกแล้ว เป็นวันที่สามจากทั้งหมดห้าวันของสัปดาห์ละครปีนี้

     ได้ดูแค่สอง(จากสาม)เรื่องเพราะต้องเรียนจนถึงทุ่มนึง เลยอดดูละครที่น่าจะติดโผสุดยอดละครโรงเล็กในตำนานของคณะไปแล้วอย่าง "หมูป่าบ้าพลัง" ในเรื่องของความเพี้ยนได้ใจ

     แต่อีกสองเรื่องที่ได้ดูก็ทำออกมาได้ดี และน่าสนใจทีเดียว แต่วันนี้จะขอพูดถึงเรื่องแรกคือ "Goodnight" ก่อน

 

    Good Night เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีเพื่อนเป็นตุ๊กตาสามตัว คือหมี หมา และบาร์บี้

    ทุกคืนเธอจะฝันว่าได้เล่นกับพวกตุ๊กตาเหล่านี้อย่างสนุกสนาน และเมื่อใดที่ท้อแท้หรือมีปัญหา คำปรึกษาก็จะหลั่งไหลมาจาก "พี่หมี" ที่เปรียบได้กับพี่สาวที่แสนดีของเธอ

    จนกระทั่งเธอมีความรักกับหนุ่มคนหนึ่ง หลังจากนั้นโลกของความฝันของเธอเริ่มค่อยๆจืดจางไป

    ในฝันของเธอถูกแทนที่ด้วยชายหนุ่มคนนั้น แม้เหล่าตุ๊กตา โดยเฉพาะ "บาร์บี้" ที่เคยประสบชะตากรรมโดนเจ้าของทอดทิ้งมาก่อน จะคอยเตือนเธอ แม้จะเป็นไปในทางที่มองโลกในแง่ร้ายแบบสุดโต่ง แต่ก็ล้วนเป็นความจริง

 

    วันหนึ่ง เมื่อชายหนุ่มคนนั้นแสดงท่าทีรังเกียจโลกของความฝันของเธอ อยากให้เธออยู่ในโลกของควมจริง เด็กผู้หญิงคนนั้นตัดสินใจละทิ้งโลกของความฝัน หวังจะไปมีความสุขในโลกแห่งความจริง

     ทว่าหลังจากนั้นเรื่องราวก็เป็นไปตามสูตรสำเร็จของชีวิต

     ผู้ชายคนนั้น "เบื่อ" และทอดทิ้งเธอไป เธอเจ็บปวด และร้ำร้องหาโลกแห่งฝันอีกครั้ง แต่โลกของตุ๊กตา และความฝันอันแสนหวานเหล่านั้น ไม่เคยหวนกลับมา....

 

    ละครเรื่องนี้ เสนอถึงแนวคิดที่ฝรั่งเรียกว่า " Coming Of Age" หรือเรื่องราวเกี่ยวกับ "การก้าวพ้นผ่านวัยเด็ก" เพื่อไปสู่โลกของ "ผู้ใหญ่" ผ่านการดำเนินเรื่องที่ตัวเอกจะพบอุปสรรคบางอย่าง และเติบโตขึ้น แต่นั่นก็ต้องแลกกับความสุญเสียวัยเด็กไป

    ซึ่งถือเป็นเนื้อหาที่ ฮอลลีวู้ดมักชอบเอามาทำหนัง และ genre ของหนังที่ผมชอบมาก แม้รูปแบบของการดำเนินเรื่องจะเป็นไปตามสูตรสำเร็จ และนักแสดงยังเล่นได้ขัดเขินไปบ้าง แต่โดยรวมแล้วถือว่าทำออกมาได้ดีพอสมควร

 

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

 

    เมื่อพูดถึงเรื่องราวแนวข้ามพ้นผ่านวัย ก็จำเป็นต้องพูดถึงภาพยนตร์เรื่อง Stand by me (1986) ซึ่งถือเป็น masterpiece ของหนังแนว Coming of Age ชิ้นหนึ่งในฮอลลีวู้ด

     ที่กล่าวถึงเรื่องราวของเด็กผู้ชายที่อยู่ในหมู่บ้านเดียวกันสี่คน ออกเดินทางไปตามหาศพของเด็กผู้หญิงที่ถูกรถไฟทับตาย โดยหารู้ไม่เลยว่าการเดินทางครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายของวัยเด็ก และหลังจากนั้นโลกของพวกเขาจะไม่มีวันหวนกลับมาเหมือนเดิมอีกเลย

 

    นอกจากเนื้อหาที่สามารถเล่าเรื่องของการสูญเสียโลกของวัยเด็กได้อย่างหมดจดแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังมีประโยคที่สามารถสรุปเรื่องราวแนว coming of Age ได้โดดเด่นกว่าทุกประโยคที่โลกภาพยนตร์เคยมี

    นั่นคือประโยคที่พระเอกพุดไว้ในตอนท้ายเรื่องว่า

    "I never had any friends later on like the ones I had when I was twelve. Jesus, does anyone?"

    แปลเป็นไทยได้ว่า "ผมไม่เคยมีเพื่อนเหมือนเมื่อครั้งที่ผมมีตอนอายุสิบสองอีกเลย โอ้พระเจ้า.... ใครบ้างละจะมี"

 

    นั่นสิ... ใครบ้างละจะมี

 

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-= 

 

    สุดท้ายอยากจะย้อนกลับไปที่คำถามแรกสุดที่ผมถามไว้ตอนต้นเรื่อง

    "คุณยังจำได้ใช่ไหมว่าวันที่โลกของวัยเด็กจากคุณไป คือวันไหน และมันเกิดขึ้นเพราะอะไร?"

     หากคำตอบของคุณคือ "ไม่ใช่" อยากให้คุณลองย้อนกลับไปนึกดีๆอีกครั้ง เพราะมันคุ้มค่าที่จะหวนระลึกถึง แม้มันจะเป็นเพียงอดีตที่กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว

 

    แต่หากคำตอบของคุณคือ"ใช่" ผมอยากขอร้องให้จดจำ และรักษามันไว้ให้ดีที่สุด เพราะจากนี้ไป ต่อให้เกิดเรื่องแบบเดิม เกิดขึ้นในที่เดิม เกิดขึ้นร่วมกับคนๆเดิม อีกสักกี่ครั้ง แต่เมื่อเกิดขึ้นใน "วันเวลาที่เปลี่ยนไป"  

     รับรองว่ามัน "ไม่มีวันเหมือนเดิม"

 

     เพราะทุกวินาทีที่ผ่านไปเกิดขึ้นแค่ครั้งเดียวในชีวิต

     เพื่อนผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป

     ความทรงจำเท่านั้นที่ยังตราตรึงอยู่ตลอดไป ตราบเท่าที่หัวใจเราต้องการ....

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

=ชอบประโยคที่บอกว่า "ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป ความทรงจำเท่านั้นที่ยังตราตรึงอยู่ตลอดไป ตราบเท่าที่หัวใจเราต้องการ..." ทุกวันนี้มันเป็นแบบนั้นจริง ๆ ครับ 555

#2 By K u n g s s s on 2009-11-19 02:54

แด่ความทรงจำในวัยเยาว์
คิดถึงทุกเวลา... แต่ไม่คิดเสียดายแม้แต่เสี้ยววินาที

#1 By FuFu on 2009-11-19 02:49