เมื่อวานไปดูละครโรงเล็กที่คณะ(นิเทศจุฬาฯ)มา เพราะมีเรื่องหนึ่ง เพื่อนสุดหล่อของเราเป็นพระเอก(มั๊ง)

เริ่มเรื่องมาดูจะเป็นละครเบาสมองทั่วๆไป เพราะตัวละครทั้ง 6 ตัว ต่างโชว์บุคลิกชัดเจน

      สองแม่ลูกที่ดูทำตัวไฮโซสุดฤทธิ์ ฝรั่งหัวทองแต่พูดไทยได้ที่เกิดมาเพื่อคอยขัดอีสองตัวแรก

      ชายหนุ่มหน้ามลที่เอาแต่อ่านหนังสือพิมพ์ ดูเหมือนพวกโอตาคุหนีโลก(เพื่อนผม)

      สาวสวยแต่ขาหักต้องนั่งรถเข็น และเด็กแวนท์สุดแนวที่เอาแต่คอยเล่นมุกเสี่ยวหวังเคลมสาวสวยคนนั้น

      ทั้งหกคนต้องนั่งเครื่องบินไปไหนไม่รู้ด้วยกัน ตลอดเรื่องก็จะมีเรื่องอลหม่าน และตัวละครเพี้ยนๆเพิ่ม เช่น แอร์สาวปากแดงที่ช่างเจรจาและตามหาความรัก กับเสียงของกัปตันหนุ่มที่คอยลอดออกมาตามสายเพื่อคุยกับผู้โดยสาร แต่ถามตอบกันถี่ยังกับนั่งเล่นสไกป์กันอยู่

     เรื่องมันพลิกตรงที่ว่าเครื่องบินอยู่ดีๆก็จะตก และต้องให้ทุกคนทิ้งสัมภาระไปเพื่อพยุงน้ำหนักเครื่องไว้ แต่นั่นก็ยังไม่พอ เพราะต้องเลือกหนึ่งคนให้โดดลงไป เพื่อช่วยคนที่เหลือทั้งหมด

     จุดนี้เองที่คนดูได้เห็นอีกด้านอีกมุมของตัวละครแต่ละตัว

      แม่ไฮโซ เจ็บปวดจากรักเก่าๆ เพราะผัวทิ้งไป ทั้งที่คิดว่าถ้ามีเงิน ก็น่าจะซื้อความรักชั่วนิรันดร์ได้

     ลูกไฮโซ รักแม่ที่ดูไฮโซแบบเพี้ยนๆ แม้จะรู้ว่าต้องโดนเพื่อนล้อ

     ฝรั่ง ตามหารักทั่วโลก

     หนุ่มโอตาคุ จำไม่ได้ว่ามันพูดอะไร ช่างเบาบางจริงๆตัวละครนี้

     สาวขาหัก ตามหารักเหมือนกัน (มั๊ง)

     แวนท์บอย อยากเป็นคนที่ถูกรัก

     แอร์ : อยากได้ผัวเป็นกัปตันเครื่องบิน

     กัปตัน : รักในหน้าที่การงานมาก

 

     ถ้าเป็นคุณ.... คุณว่าใครควรจะเป็นคนที่ต้องเสียสละ

     (ลองคิดดู ก่อนอ่านเฉลยนะ)

 

 >

>>

>>>

>>>>

     ตอนจบของเรื่อง หนุ่มโอตาคุถูกกัปตันแอบโยนลงจากเครื่องไป เครื่องลงได้อย่างปลอดภัย โดยไม่มีใครเอะใจว่ามีคนในเครื่องหายไป แล้วละครเรื่องนี้ก็จบลง

      แวนท์บอยไปกับสาวขาหัก

      แม่กอดกันกลมลงจากเครื่องไปกับลูก

      แอร์ ได้เจอกับกัปตันครั้งแรกหลังได้ยินแต่เสียงลอดมาจากสปีกเกอร์มานาน และทั้งสองก็ควงกันไป

 

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

 

    ผมจึงอดคิดไม่ได้ว่า ฤาเพราะทุกคนที่รอด มี "รัก"

    ไม่รักใครสักคน

    ก็ต้องถูกใครสักคนรัก

 

     ดังนั้นคนที่ไม่มีใครรัก

     และไม่รักใครสักคน

     จึงต้องถูก "ลืม"

 

      ถ้าชีวิตเหมือนละครนี้จริงก็คงดี

      เพราะถ้ารักใครก็จะไม่ถูกลืม

      และถ้าถูกลืมก็แปลว่าหมดรัก

 

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-= 

 

     แต่เพราะชีวิตจริงมันต่างกับละคร

     ต่อให้รักสักแค่ไหนก็อาจจะถูกลืม

     ต่อให้ถูกใครบางคนลืมก็ยังไม่อาจหมดรัก

 

     ดังคำโปรยของภาพยนตร์เรื่อง Eternal Sunshine of the Spotless Mind ที่กล่าวไว้ว่า

     You can erase someone from your mind. Getting them out of your heart is another story.

     ซึ่งผมขอแปลเป็นไทยตามความเข้าใจแบบโง่ๆว่า

     "ความจำอาจลืมกันได้ แต่ความทรงจำยากที่จะลบเลือน"

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณที่เขียนถึงละคร
มันถูกวิเคราะห์ออกไปหลายแนวมาก
บอกตามตรงว่าตอนเขียนบทเราไม่ได้นึกถึงเรื่องรักใครหรือถูกรักเลย
แต่มาอ่านอันนี้แล้วชอบ ชอบมุมมองอันนี้

#9 By Pare (61.90.250.17) on 2009-11-20 00:14

ผมเองก็นึกว่าต้องหนุ่มโอตาคุโดนทิ้งเหมืิอนกัน ในที่สุดก็โดนกัปตันทิ้งสมน้ำน่า 555surprised smile

#8 By K u n g s s s on 2009-11-19 03:00

เห้ย ลึกซึ้งอ่ะ
ชอบมากๆ :)

#7 By BJ (124.122.7.31) on 2009-11-18 23:01

ขอบคุณบทความที่ทำให้เราเห็นอีกมุมของละคร
มันตีไปได้เยอะดีเนาะ เรื่องนี้ ขอบคุณที่เเกเอามาเขียนจริงจัง อ่านแล้วซึ้งหวะ

ปล. เราขนลุกมากตอนช่วงทำบท

#6 By sweety (119.31.73.242) on 2009-11-18 22:04

ถึงหนุ่มคนนั้นจะดูช่างจืดจางในละคร

แต่สำหรับผม ตัวละครตัวนี้ กลับเป็นตัวที่เด่นชัด และเป็นที่จดจำมากที่สุด

ไม่รู้ทำไม....

#5 By FuFu on 2009-11-18 02:59

บางทีมันก็โหดร้ายเกินไป

ที่จะตัดสิทธิคนที่ไม่เคยมี 'รัก'

ทั้งๆที่เขายังไม่เคยได้รู้จักแท้ๆ

กลับต้องมาตายอย่างเลือดเย็น

โดยการตัดสินใจด้วยการมองฝ่ายเดียว

น่าสงสารหนุ่มโอตาคุออกค่ะ

#4 By Ins0mniac on 2009-11-18 00:20

คนที่ไม่ได้อยุ่ในสายตาใคร

ถกลืมกันง่ายขนาดนี้เลยหรอ

#3 By ทะเลน้ำขุ่น on 2009-11-18 00:11

น่าสงสารคนโดนโยนทิ้งฮะ

#2 By Geek (58.8.22.121) on 2009-11-17 23:39

ออกทะเลจนได้ 5555+

#1 By FuFu on 2009-11-17 23:36